Jelene, 20 april 2012
Zuid-Afrika , Kaapstad 24°

Voor een laatste keer in blogmodus

Liefste liefste liefste volgertjes!

een laaaaatste blogentrie, want morgen vlieg ik naar HUIS! Zu hause! I am coming home!

De laatste dagen in Botswana waren een mooie afsluiter.
Een gezellig etentje met Keba, Tsedi, Gee en Cecilia, een laatste bezoekje aan de boerderij met Tsedi, een kerkbezoek met Tsedi (en jawel, ik werd gezegend, dus bij deze kom ik zeker veilig thuis ), een fijne namiddag bij Philip en Last en een ijsje eten met Murai.

En dinsdag was het zover ... om 10 uur pikte Elvis (een vriend van Keba) me op om naar de luchthaven te gaan!
En wat zal ik Keba toch missen! Haar lieve smsen die ik op de luchthaven ontving, maakten mijn vertrek in Botswana al even emotioneel als mijn aankomst. Keba is echt een bijzondere madam! Of om het met Marleens woorden te zeggen: een hele mooie vrouw, zoals van binnen als van buiten!
Ik probeer haar trouwens te overtuigen om naar Belgie te komen... en met haar grote liefde voor Europa moet dat ooit lukken!

De vlucht naar Kaapstad verliep heel vlotjes. En net zoals vorige keer kwam Paul me oppikken. Het was wel een beetje vreemd om daar zonder Chayenne te staan!
Blij dat ik mijn nichtje ook snel zal terugzien!

Ondertussen heb ik er al 2 volledige dagen kaapstad opzitten! Het is hier een beetje uitrusten; samen rondkuieren met Marieke, afleveringen van 'Modern family' kijken, theetjes drinken, heerlijk eten (amai, ik was al een beetje vergeten hoe goed Paul kan koken en hoe lekker Mariekes toasted sandwiches zijn).
Gisteren gingen we Gordon's bay verkennen! Een klein stadje tegen een berg, vlakbij 'strand' waar Marieke en Paul wonen. Het is prachtig om daar met de auto in de bergen te rijden, terwijl je een prachtig zicht over de oceaan hebt! Een vakantiehuisje in Gordon's bay zou mooi zijn... maar met mijn financiele status is dat een heel heel heel verre droom, hahahaha.

Op een bepaald moment stopte Marieke haar auto langs de kant. Er stonden super veel mensen te kijken naar de oceaan, dus dacht Marieke... daar moet iets te zien zijn! Misschien walvissen of ... Maar helaas, we zagen niet direct iets. Eventjes later zag Marieke mensen beneden en een ambulancier. Misschien is er iemand in het water gevallen of is er iemand gewond? We vroegen aan de andere mensen waarom ze aan het kijken waren.
Het waren jammer genoeg geen walvissen... Er was een haai-aanval gebeurt op een bodyboarder. Marieke was echt verbaasd, want zij zwemt met haar zonen redelijk vaak in een zeeeeeer nabijgelegen plaats. HAAIEN! Shit man. Even later zagen we twee twintigers omhoog klimmen, nat... 1 van de moeders die boven stond te wachten vroeg: 'What's going on?' Het antwoord: 'He's dead'... waarna die gastjes begonnen te wenen. Oh my fucking god.

Ondertussen zagen we 5 a 6 haaien zwemmen in het water onder ons... Nu blijkt achteraf op het nieuws dat deze 20-er aangevallen is door een 4-6 meter lange witte haai... Hij is overleden nog voor de hulpdiensten daar waren. Een van de jongens die naar boven kwam, was zijn broer. De andere haaien die we zagen zijn blijkbaar achteraf pas gesignaleerd.
Marieke en ik voelden ons allebei nogal ongemakkelijk, we stonden daar precies als ramptoeristen en dat was absoluut niet onze bedoeling , dus reden we snel weg... allebei een beetje ondersteboven van wat we net zagen.

(Momenteel is er een hele heisa over een documentaire over haaien... Om deze documentaire te maken, gooien ze aas in het water om de haaien te lokken... Dit aas kan naar het strand stromen en de haaien gelokt hebben... aiaiaiai...)

Met een wijntje en een pizza sloten Marieke en ik ons bezoek aan Gordon's bay af. Het is echt leuk om met haar te praten over vanalles en nog wat. Ik zal ze weer missen! Om hen beiden te bedanken voor de gastvrijheid heb ik gisterenavond voor hen gekookt.

En vandaag is mijn laatste dagje Afrika. Ik kan niet geloven hoe snel het voorbij gevlogen is. Ik heb zoveel prachtige steden, natuur, cultuur mogen ontdekken.
Maar het allerallerallermooiste voor mij is dat er ongelofelijk veel mensen zijn die mij met open armen ontvangen hebben, die me toelieten in hun eigen leven, die me eten gaven.... Sommige die ik reeds kende, andere totaal onbekend... maar kijk, ze zijn blijkbaar mijn vertrouwen in de mensheid waard. Want al weet ik dat er enorm corrupte en lelijke dingen gebeuren door toedoen van de mens... ik geloof echtig dat het merendeel het hart op de juiste plaats heeft. En ja, noem me dan maar een hippie. Het kan me niet schelen!

Ik voel niets anders dan enorme dankbaarheid voor iedereen die deze reis voor mij onvergetelijk heeft gemaakt. En dat zijn er echt teveel om op te noemen.

Lieve familie, vrienden, blogvolgertjes. Ook een dikke merci voor jullie. Bedankt om mijn verhalen te volgen en voor de vele lieve reacties. Ik kom met heel veel plezier richting jullie! Naar huis! Want hoe je het ook draait of keert; HOME IS BEST.

Een laatste virtuele knuffel van jullie emo-Jelene

Met HalloBuitenland.be kun je Jelene in Zuid-Afrika echt goedkoop bellen!